Universitaire Activisten

Stop de NAVO
In april 2009 vond in Straatsburg een belangrijke NAVO-top plaats, waar de verschillende wereldleiders de toekomst van dit ouderwetse instituut hebben besproken. De internationale anti-oorlogsbeweging stelt dat dit een oorlogszuchtige en door de machtspolitiek van de VS geleide organisatie is, die een permanente bedreiging vormt voor de wereldvrede. Zij kwamen dan ook met tienduizenden bijeen om een krachtig geluid te laten horen tegen de NAVO-politiek van oorlog en geweld. De Universitaire Activisten hebben de in maanden voorafgaand aan de top actief campagne gevoerd op de UvA en hebben met een grote groep studenten deelgenomen aan de week van protest.

Lees

hier het Volkskrant-interview met de UA.

Bekijk hier het verslag van netwerk over de Universitaire Activisten in Straatsburg:

Wat is er mis met de NAVO

De publieke opinie in Nederland staat in tegenstelling tot andere Europese landen vrij positief tegenover de NAVO, waarbij vaak het idee van collectieve verdediging wordt aangehaald. Een grote gemeenschappelijke vijand bestaat echter sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie niet meer en tegenwoordig zijn het juist de NAVO-landen die met 75% van de wereldwijde wapenvoorraad en de meeste kernwapens de grootste bedreiging voor vrede vormen. Het defensieve en collectieve karakter van de NAVO is inmiddels ook verruild voor een door de VS geleide, oorlogszuchtige machtspolitiek dat onder meer geleid heeft tot de destructieve oorlog in Afghanistan. Aan deze heilloze missie, waar Nederland ook aan meedoet, valt niets te winnen in de vorm van democratie of mensenrechten en werkt slechts voor het versterken van de belangen van het Westen in de regio. Als laatste heeft de NAVO een destabiliserende werking in veel gebieden, zoals we van de zomer onder meer gezien hebben in Georgië.

Het verslag van de UA

De meeste Universitaire Activisten reisden in de dagen voor de top af naar het grote actiekamp ten zuiden van Straatsburg, waar duizenden activisten uit heel Europa verbleven om zich voor te bereiden op de protesten. Het verblijf in het kamp is in principe al een bijzondere ervaring op zich, om vele redenen. Het kamp wordt compleet opgebouwd en gerund door alle bewoners, die allemaal hun steentje bijdragen aan de tientallen uiteenlopende faciliteiten. Zo zijn er de volkskeukens waar voor duizenden gekookt wordt, bars, een bioscoop, een kliniek, een advocatenteam, een poppodium en nog veel meer. Bijzonder is ook de wijze waarop besluitvorming in het kamp plaatsvindt. Het kamp bestaat uit affinity groups van 10-20 man en vrouw, die gegroepeerd zijn in wijken van 200-300 man, de zogeheten barrios. Vertegenwoordigers van de affinity groups vergaderen in de barrios, die op hun beurt weer vertegenwoordigers sturen naar de plenaire vergadering van het kamp. Beslissingen worden permanent tussen de de vergaderingen heen en weer gekoppeld waardoor een rudimentaire maar werkbare vorm van basisdemocratie ontstaat.

Vanuit het kamp kan worden deelgenomen in tal van zaken, zoals kleine acties, een muziekfestival, grote demonstraties en bijvoorbeeld de tegentop, waar honderden activisten, wetenschappers en linkse politici met elkaar in discussie gaan over de NAVO als instituut en waar nieuwe strategien en campagnes voor de toekomst uitgestippeld worden.

Op zaterdag 4 april vond de top zelf plaats, met alle bekende kopstukken, van Obama en Merkel tot Balkenende en Sarkozy. Het plan was om de top effectief te blokkeren of in ieder geval te vertragen om daarmee een krachtig signaal af te geven dat niet iedereen het eens is met een dergelijk destructief instituut. 's Ochtends om 4 uur vertrokken verschillende groepen van elk ongeveer 500 man uit het kamp, op weg naar vooraf besproken punten, om de toegang tot de officiele conferentieoorden af te sluiten. Vlak na vertrek uit het kamp kwam de gele groep, waar de Universitaire Activisten deel uit maakten, al onder heftig traangasvuur. Door middel van verkenners en contact met andere groepen bereikte de gele groep via omwegen rond een uur of 6 de laatste bruggen voor de binnenstad, die hermetisch afgesloten waren door dikke rijen gendermerie. Ondanks enkele pogingen liepen de meeste groepen zich hierop stuk, waardoor de blokkade leek te mislukken. Een groep had zich echter 's nachts al in de binnenstad verschalkt en wist de top uiteindelijk met 45 minuten te vertragen. De verschillende groepen voor de bruggen losten in elkaar op en vormden zo een demonstratie die vrij snel tot 10.000 personen uitgroeide. Deze groep wilde tegen 12 uur 's middags de stad in trekken om de legale demonstratie te lopen, maar werd nog steeds tegengehouden door de politie. De wat conflictueuzer ingestelde autonomen in de demonstratie gingen daarop de confrontatie op de brug vol aan en na een half uur onder vuur gelegen te hebben met eindeloos veel traangas, flashbombs en rubberkogels bleek uiteindelijk de overmacht aan demonstranten te groot en moest de politie zich terugtrekken. De slag om de brug was gewonnen! Andere groepen die op weg waren naar de demonstratie, onder andere 12.000 vanuit het Duitse Kehl, sloegen er niet in het officiele beginpunt van de demonstratie te bereiken. Gelijk na het oversteken van de brug begon een kleine groep autonomen reclameborden te vernielen, waarna nieuwe politiecordons er weer vol in gingen. Al met al kwam de uiteindelijke massademonstratie nauwelijks van de grond en eindigde het geheel met een soort veldslag waarbij een hotel en een douantekantoor het moesten ontgelden.

Door het ontbreken van de uiteindelijke massademonstratie waren het voornamelijk de beelden van de rellen die die avond en de dagen daarna de wereld overgingen. Dit is spijtig en de Universitaire Activisten zijn dan ook van mening dat geweld aanvankelijk nodig was om het recht op demonstreren af te dwingen, maar dat alles wat daarna gebeurd is contraproductief heeft gewerkt. Wel moet benadrukt worden dat het in geen verhouding staat tot het geweld dat de NAVO gebruikt en gebruikt heeft op verschillende plekken in de wereld en de bizarre repressie van de politie tijdens de verschillende acties in Straatsburg en Kehl.

Al met al kan gesproken worden van een zeer intensieve en bijzondere week, waarbij met name de aanwezigheid van duizenden scholieren en studenten uit heel Europa heel inspirerend werkte. De internationale vredesbeweging is sterk, heeft in Straatsburg nieuwe contacten gelegd en zal in de komende jaren nog veel van zich laten horen, zeker gezien het feit dat de oorlog in Afghanistan alleen maar verder dreigt te escaleren.

Amterdam, 7 april 2009

TERUG..